| Biografie |
|
Het is nu bijna twintig jaar geleden dat Ann Van Engeland, een van de drie toenmalige pastores van UFSIA, met het idee op de proppen kwam. Ze zou een koor oprichten waarin studenten en UFSIA-personeel, in verbondenheid met het zuiden, liederen zouden zingen uit de hele wereld. Liederen waarin de stem van de hoop zou klinken, liederen met een boodschap van solidariteit voor mensen en volkeren die in onderdrukking leven. De naam is pas twee jaar later bedacht, maar Amahoro ("vrede" in het Kinyaruanda) was geboren. Het begon allemaal in maart 1993: een zestal personen verzamelde op maandagmiddag in een klein hoekje op de eerste verdieping van "Zomaar Een Dak" in de Prinsstraat 32 te 2000 Antwerpen. Daar aten ze samen hun boterhammetjes op om daarna, vaak aarzelend maar op z'n minst enthousiast, nummers als "Nkosi Sikelel' I Afrika", "Justice Au Coeur" en "Unzima Lomthwalo" te zingen. Een allereerste ''optreden'' - lees: een opluistering van een gevangenismis in de Antwerpse Begijnenstraat - was een hoogtepunt van dat eerste jaar. Stilaan begon men op de universiteitscampus te ontdekken dat dat zingende zootje ongeregeld iets te zeggen had, want het koor begon groter en groter te worden. Toen de eerste verdieping van "Zomaar Een Dak" te klein werd, verhuisde Amahoro naar de benedenverdieping. Elke voorbijganger van de Prinsstraat 32 werd vanaf dan (en nu nog steeds) met zachte dwang verplicht om naar het, bij wijlen hemelse, koorgezang te luisteren. Met de invoering van de donderdagavondrepetitie tijdens de daaropvolgende jaren kregen ook buitenlandse studenten, oud-studenten, niet-UFSIAnen en werkende sympathisanten de kans om zich bij Amahoro aan te sluiten. Doordat er op die repetities ook elke week samen werd gegeten, groeide het koor nog meer uit tot een toffe en hechte groep. Er werden onder andere weekends georganiseerd en her en der in het Antwerpse (en daarbuiten) stonden er steeds vaker optredens op het programma. Vanaf 1997 waren er natuurlijk de jaarlijkse grote concerten in eigen beheer. De eerste twee, "Over-Bruggen" en "Ten Voeten Uit", vonden plaats in de Evangelische kerk in de Lange Winkelstraat te Antwerpen. Deze optredens werden vooral gekenmerkt door de enorm fijne sfeer die de technische moeilijkheden van de locatie snel deden vergeten. In 1999 durfde Amahoro het dan voor het eerst grootser aanpakken met "Een-Ieder-Een", een concert in een zo goed als uitverkocht cc Luchtbal dat voor het eerst ook op CD belandde. In de jaren daarna waren de titels van de grote optredens respectievelijk "Sal Ons (Ver)Soen" (2000), "Un Pueblo Camina" (2001) en "Stem In De/Onder Stroom" (2002). Telkens kon het koor een niet onaardig bedrag aan een goed doel schenken en beleefde het ook zelf enorm veel plezier aan zowel de voorbereiding als het concert zelf.  Repetitie tijdens het eerste koorweekend van het werkjaar 2008-2009 (Kinderrechtenhuis, Alken) Het werkjaar 1999-2000 was voor velen een keerpunt in de geschiedenis van Amahoro. Ann Van Engeland ruilde Antwerpen immers enkele jaren in voor het Zuid-Afrikaanse Bloemfontein en Tom Maes, zanger van het eerste uur, nam na een inloopperiode van twee jaar de fakkel over. Wat de muzikale kant betrof tenminste, want het bestuur van Amahoro bestond al lang niet meer uit een dirigent alleen. Een kerngroep verdeelde sinds enige tijd namelijk de verantwoordelijkheden en leidde alles in goede banen. Tijdens de volgende jaren hebben ook anderen geproefd van het dirigentschap. Zo hebben Rafaël Theunis en Greet Bergmans het koor samen twee jaar onder hun leiding gehad. Vanaf 2006 verving Evelien Smits de vrouwelijke helft van dit dirigentenduo. Samen met Rafaël leidde zij toen de repetities van een groep koorleden die elk jaar opnieuw zowel veel nieuwe mensen als een boel oude getrouwen omvat. Ook het concert van dat werkjaar (''Van 't Huis'') werd trouwens opgenomen en het resultaat van deze vijfde Amahoro-CD mocht er zeker wezen. September 2008 bracht voor Amahoro een nieuwe uitdaging met zich mee: een (bijna) volledig nieuwe kern en dito dirigenten die weinig ervaring hadden, maar er vol enthousiasme invlogen. Samen met het hele koor hebben Annelies De Bie en Heidi Cobbaert er een lap op gegeven, met het grote concert "Under Construction" als de kers op de taart. In 2009-2010 ging Amahoro op dezelfde voet verder, zodat er - naast de nog steeds gebruikelijke kleinere optredens - met "Amahoro In Stereo" een dot van een dubbelconcert werd neergezet. Dat laatste kon niet gezegd worden van het werkjaar dat daarop volgde: niet omdat het groot concert in 2011 zo slecht was, wel omdat er werd besloten om er geen te organiseren. Een keuze waarbij niet over één nacht ijs werd gegaan, maar met de optredens in de asielcentra en de tv-mis kreeg Amahoro enkele nieuwe uitdagingen voorgeschoteld om haar tanden in te zetten. Augustus 2011. Annelies besliste om nieuwe horizonten te verkennen en werd opgevolgd door Bram Smans, die enkele maanden eerder - in de aanloop naar de huwelijksmis van ex-voorzitster Vicky Verlinden - al had bewezen dikke vriendjes te zijn met het dirigentenstokje. En Heidi zag dat het goed was. Eén ding is in elk geval zeker: de basisgedachten van het koor - de solidariteit, de vriendschap en natuurlijk het enthousiaste zingen - blijven nog steeds bewaard. Al negentien jaar lang… op naar de twintig! |